Bugge Wesseltofts soloprosjekt er etterkvart velprøvd. ...og det funkar kvar
gong. Eit stappfullt Kulturhus blei med inn i Bugges rom.

Ein klangens meister tok grep frå første anslag og fekk publikum med inn i sitt univers. Med Stig Henriksen på lyddesign og Jan Martin Vågen på lys og video skapte Bugge ei ramme rundt dei musikalske fabuleringane som fascinerte kvar gong.

Bugge tek seg tid til å byggja opp – frå det heilt enkle, kanskje berre ein
tone repitert eller ein tre-tonars ostinat, så følgjer han på med akkordar i
venstre eller høgre hand. Det kan vera ein tentativ groove som blir broten.
Så går Bugge i ei anna retning. Plutseleg manar han fram noko som
høyrest ut som tradisjonell kinesisk musikk.

Meisterskap

I introen på tredje låten fekk eg ein augneblink eit deja vu mot Jarretts
Bremen-Lausanne innspelingar. Steinwayflygelet får vist seg i alle sine
fasettar. Det er her Bugge syner sitt meisterskap. Ikkje berre utnyttar
Bugge flygelets rikhaldige klanglege palett, men dynamikken i spelet er
minst like imponerande.

Ikkje berre lydmann
Elektronikken kjem som ei naturleg forlengjing av flygelklangane. Stig
Henriksen er ikkje berre lydmann i tradisjonell forstand men er ein
handlangar for Bugge. Videoopplevinga blei noko amputert fordi bordet med
laptop’en og tangentinstrumentet delvis skjulte skjermen, men dette er berre
eit mindre ankepunkt. Eg har også ei kjensle av at scenen på Kulturhuset er
minst 30 cm for høg...

Dead line er noko herk. Etter tre låtar måtte denne meldaren forlata ein
konsert som garantert berre var i ferd med å bli betre. Kva overraskingar
Bugge hadde opp i ermet må gudane vita, men Paul Desmonds ”Take Five” var
sannsynlegvis blandt dei.

Lars Mossefinn

Vidar Ruud (foto)